ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ក្រុមអ្នកជំនាញភូមិសាស្ត្រនយោបាយយល់ឃើញថា សកម្មភាពពន្លឿនការសាងសង់របងព្រំដែនយ៉ាងតក់ក្រហល់របស់ភាគីថៃអាចបង្កឱ្យមានការយល់ច្រឡំ និងដុតកំហឹងជាតិនិយម ទាំងដែលកិច្ចការបច្ចេកទេសខ្លះនៅមិនទាន់បានបញ្ចប់ជាស្ថាពរនៅឡើយ។
ឯកឧត្តម សុខ លូ អភិបាលខេត្តបាត់ដំបងបានបញ្ជាក់ប្រាប់សារព័ត៌មានខេមបូណូមីសថា ការសាងសង់របងព្រំដែនរបស់ភាគីថៃនៅតាមបណ្តោយស្រុកកំរៀង ខេត្តបាត់ដំបង គឺជាការអនុវត្តតាមយន្តការរបស់គណៈកម្មាធិការព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ ដែលបានឯកភាពគ្នាបោះបង្គោលព្រំដែនបណ្ដោះអាសន្ន យោងតាមស្មារតី នៃសន្ធិសញ្ញាបារាំង-សៀម។ ឯកឧត្តមបានវាយតម្លៃថា រាល់ការសាងសង់សុទ្ធតែស្ថិតក្នុងដែនអធិបតេយ្យភាពដែលបានកំណត់ ពោលគឺមិនបានរំលោភចូលដែនអធិបតេយ្យកម្ពុជានោះទេ។
ទោះជាយ៉ាងណាលោកបណ្ឌិត យង់ ពៅ អ្នកជំនាញវិទ្យាសាស្រ្តនយោបាយយល់ឃើញថា ទោះការសាងសង់របងចន្លោះបង្គោលព្រំដែនលេខ៥២ដល់៥៩ ក្នុងភូមិសាស្រ្តខេត្តបាត់ដំបងនេះធ្វើឡើងនៅក្នុងតំបន់ដែលបានព្រមព្រៀងគ្នាកាលពីពេលកន្លងមកក៏ដោយ តែការពន្លឿនការបោះបង្គោលបណ្ដោះអាសន្នរបស់ភាគីថៃនេះកំពុងប្រមាថដល់ដំណើរការវាស់វែងរវាងក្រុមបច្ចេកទេសនៃប្រទេសទាំងពីរ និងច្បាប់អន្តរជាតិ។ អ្វីដែលកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះ ទង្វើជាឯកតោភាគីនេះបានបង្កប់នូវទស្សនៈនយោបាយ ដែលនាំឱ្យមានការដុតរោលកំហឹងជាតិសាសន៍។ អ្នកជំនាញរូបនេះបានសង្កត់ធ្ងន់ថា ភាគីថៃមិនអាចសាងសង់របងតាមតែអំពើចិត្តនោះទេ ពោលគឺប្រសិនបើការសាងសង់របងក្នុងន័យសុន្តិសុខណាមួយតម្រូវឱ្យមានការយល់ព្រមពីភាគីកម្ពុជាជាមុនសិន។
មិនខុសគ្នានោះទេលោកបណ្ឌិត ស៊ឺន សំ អ្នកវិភាគគោលនយោបាយ និងជាអ្នកតាមដានព្រឹត្តិការណ៍អន្តរជាតិយល់ឃើញថា ថៃកំពុងប្រើល្បិចស៊ីញ៉េនឹងដៃលុបនឹងជើង។ ជាក់ស្តែងថៃបានប្រកាសលុបចោលអនុស្សរៈណៈយោគយល់ឆ្នាំ២០០១ ដោយងាកទៅប្រើនីតិសមុទ្រជាមួយកម្ពុជា ប៉ុន្តែនៅប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកថៃបែរជាក្រឡាស់មិនប្រើយន្តការនេះ ហើយចង់ងាកទៅប្រើយន្តការចរចាទ្វេភាគីទៅវិញ។ លោកបានសង្កត់ធ្ងន់ថា រាល់ការសាងសង់របងត្រូវតែធានាឱ្យបានច្បាស់ថា ស្ថិតនៅក្នុងទឹកដីថៃពិតប្រាកដ ខណៈដែលក្រុមបច្ចេកទេស នៃប្រទេសទាំងពីរនៅមានកិច្ចការជាច្រើនទៀត ដែលត្រូវពិភាក្សា ដើម្បីជៀសវាងការប៉ះពាល់ដល់បូរណភាពទឹកដីនៃប្រទេសជិតខាង។
គួររំលឹកថា កាលពីដើមខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ កន្លងទៅ កម្ពុជា និងថៃ បានអនុវត្តការងារវាស់វែង និងបោះបង្គោលបណ្តោះអាសន្ននៅតាមកំណាត់ខ្សែព្រំដែនចំនួន២កន្លែង។ ក្នុងនោះគណៈកម្មការចម្រុះខណ្ឌសីមាព្រំដែនគោកកម្ពុជា-ថៃ (JBC) តែងតែប្រកាន់ជំហរម៉ឺងម៉ាត់ក្នុងការការពារខ្សែបន្ទាត់ព្រំដែនអន្តរជាតិ ដែលបន្សល់ទុកដោយគណៈកម្មការព្រំដែនឥណ្ឌូចិន-សៀម ដោយផ្អែកលើគោលការណ៍ច្បាប់អន្តរជាតិ អនុសញ្ញា និងសន្ធិសញ្ញាឆ្នាំ១៩០៤ និង១៩០៧ ព្រមទាំង MOU ឆ្នាំ២០០០ និងឯកសារពាក់ព័ន្ធនានាដែលភាគីទាំងពីរបានឯកភាពគ្នា៕
អត្ថបទដោយ៖ ជា ម៉ារ៉ា