ពលករខ្មែរមិនត្រឹមតែជាកម្លាំងស៊ីឈ្នួលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេគឺជាសរសៃឈាមសេដ្ឋកិច្ចដ៏សំខាន់ និងជាគ្រឹះទ្រទ្រង់វិស័យស្នូលជាច្រើនរបស់ប្រទេសថៃ ចាប់តាំងពីកសិកម្ម ការដ្ឋានសំណង់ ខ្សែច្រវាក់ផលិតកម្ម ទេសចរណ៍ រហូតដល់វិស័យសេវាកម្ម។ នាពេលនេះ សមាគម និងក្រុមធុរកិច្ចថៃ បានចេញមុខព្រមានក្នុងសំឡេងតែមួយថា ការខកខាន និងកង្វះខាតកម្លាំងពលកម្មខ្មែរកំពុងវាយប្រហារយ៉ាងខ្លាំងលើសេដ្ឋកិច្ចថៃ ដោយធ្វើឱ្យរាំងស្ទះដល់ការប្រមូលផលដំណាំកសិកម្ម ខ្សែច្រវាក់ភស្តុភារ ការនាំចេញអង្ករ និងការផ្អាកដំណើរការនៃរោងចក្រផលិតកម្មធំៗជាច្រើន។
ផ្អែកតាមទិន្នន័យផ្លូវការ ត្រឹមខែមីនា ឆ្នាំ២០២៦ ប្រទេសថៃ មានពលករខ្មែរស្របច្បាប់តែជាង៤៩ម៉ឺននាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែការវាយតម្លៃឡើងវិញរបស់រដ្ឋាភិបាលថៃ នាពេលក្រោយមកបានគូសបញ្ជាក់ពីតួលេខដ៏រន្ធត់ថា ប្រជាជនខ្មែរសរុបប្រមាណ៧៨ម៉ឺននាក់រាប់បញ្ចូលទាំងពលករគ្មានឯកសារ និងសមាជិកគ្រួសារបានសម្រេចចិត្តចាកចេញពីថៃ វិលត្រឡប់មកកម្ពុជាវិញ។ ការហូរចេញយ៉ាងគំហុកនេះបានធ្វើឱ្យចំនួនពលករខ្មែរ ដែលនៅសេសសល់ក្នុងទីផ្សារការងារថៃ ស្រុតចុះយ៉ាងគំហុកពី ៥៥០,០០០នាក់ មកនៅត្រឹម១៩៤,០០០នាក់ប៉ុណ្ណោះ។
ដើម្បីបន្ធូរបន្ថយសម្ពាធដ៏ក្តៅគគុកនេះ រដ្ឋាភិបាលថៃ បានប្រកាសពន្យារសុពលភាពលិខិតអនុញ្ញាតធ្វើការងារសម្រាប់ពលករមកពីប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា ឡាវ និងវៀតណាម ឱ្យមានសិទ្ធិធ្វើការរហូតដល់ថ្ងៃទី១១ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៧។ យ៉ាងណាមិញ ក្រុមអ្នកវិភាគកិច្ចការតំបន់បានលើកឡើងថា វិធានការនេះគ្រាន់តែជាថ្នាំបំបាត់ការឈឺចាប់បណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ តែមិនអាចព្យាបាលជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ នៃកង្វះពលកម្មនេះបានទេ។
ទោះបីជាទិន្នន័យបានបង្ហាញថា ថៃ មានពលករចំណាកស្រុកស្របច្បាប់សរុបជាង៤លាននាក់ ក៏ថៃ នៅតែបន្តស្រេកឃ្លានកម្លាំងពលកម្ម និងបានបង្វែរទិសដៅទៅស្វែងរកពលករពីប្រទេសស្រីលង្កា បង់ក្លាដែស និងឥណ្ឌូណេស៊ីថែមទៀត។ ប៉ុន្តែជម្រើសនៅឆ្ងាយៗទាំងនេះ ទាមទារថ្លៃដើមខ្ពស់កប់ពពក ទាំងលើថ្លៃធ្វើដំណើរ កម្រៃជើងសារឈ្មួញកណ្តាល និងការចុះបញ្ជីផ្លូវការ។
ដោយឡែកប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា ដែលធ្លាប់ជាប្រភពពលករធំបំផុតរបស់ថៃ ក៏កំពុងជួបប្រទះវិបត្តិផ្ទៃក្នុងយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដែរ។ ការរឹតបន្តឹងការចាកចេញ អសន្តិសុខសង្គ្រាមស៊ីវិល និងច្បាប់កាតព្វកិច្ចយោធាដ៏តឹងរ៉ឹង បានក្លាយជាជញ្ជាំងរារាំងការធ្វើចំណាកស្រុក។ ពលករភូមាខ្លះត្រូវបង្ខំចិត្តចំណាយលុយរហូតដល់ប្រមាណ១,០០០ដុល្លារសម្រាប់ការឆ្លងដែនខុសច្បាប់ ខណៈថ្លៃសេវាភ្នាក់ងារ និងឈ្មួញកណ្តាលអាចហក់ឡើងដល់២,០០០ដុល្លារអាម៉េរិកក្នុងម្នាក់ ដែលជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។
វិបត្តិពិតប្រាកដដែលទីក្រុងបាងកក កំពុងប្រឈមមុខនៅពេលនេះ មិនមែនត្រឹមតែជាការខ្វះចំនួនមនុស្សនោះទេ ប៉ុន្តែជាការខ្វះកម្លាំងពលកម្មដែលមានជំនាញ និងភាពអត់ធ្មត់ខ្ពស់ដូចពលករខ្មែរ ដែលអាចចូលមកជំនួសតំណែង និងការងារលំបាកៗបានយ៉ាងឆាប់រហ័ស។
ការសម្រេចចិត្តវិលត្រឡប់របស់ពលករខ្មែរមកផ្ទះវិញ រកស៊ី និងរស់នៅលើទឹកដីកំណើតមិនត្រឹមតែជាការបំផ្លាញក្តីសង្ឃឹម នៃការស្ទុះងើបសេដ្ឋកិច្ចថៃ ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាបានបកអាក្រាតយ៉ាងច្បាស់អំពីភាពផុយស្រួយនៃគំរូអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ចដែលពឹងផ្អែកខ្លាំងលើពលករចំណាកស្រុកតម្លៃថោករបស់ប្រទេសថៃ។ ការណ៍នេះ កំពុងបង្ខំឱ្យទីក្រុងបាងកកគ្មានជម្រើសអ្វី ក្រៅពីត្រូវប្រញាប់រៀបចំយុទ្ធសាស្ត្ររចនាសម្ព័ន្ធពលកម្មឡើងវិញជាបន្ទាន់ ប្រសិនបើស្ថាប័នសេដ្ឋកិច្ចកំពូលៗរបស់ខ្លួនមិនចង់ឃើញការដួលរលំខ្សែច្រវាក់ផលិតកម្មក្នុងស្រុកនាពេលខាងមុខទេនោះ៕
ដោយ: តែម សុខុម
