ផ្សែងអ័ព្ទពុលពីភ្លើងឆេះព្រៃនៅឥណ្ឌូណេស៊ី រាលដាលពេញតំបន់ ខណៈសិង្ហបុរីកំពុងរកមុខក្រុមហ៊ុនដែលត្រូវទទួលខុសត្រូវ

ប្រទេសទីម័រខាងកើតបានសម្រេចបិទសាលារៀនរយៈពេល៣ថ្ងៃ ចាប់ពីថ្ងៃទី១៥ ខែតុលា ដើម្បីការពារសុខភាពសិស្សានុសិស្សពីផ្សែងអ័ព្ទ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ អាជ្ញាធរបានណែនាំប្រជាពលរដ្ឋនៅរដ្ឋធានីឌីលីឱ្យពាក់ម៉ាស់ និងកាត់បន្ថយការចេញក្រៅផ្ទះ។ ចំណែកប្រទេសសិង្ហបុរី ក៏បានដាក់ចេញវិធានការការពារក្រុមប្រជាពលរដ្ឋងាយរងគ្រោះ និងកំពុងស៊ើបអង្កេតក្រុមហ៊ុនដែលអាចមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងករណីភ្លើងឆេះព្រៃផងដែរ។

មូលហេតុសំខាន់ដែលធ្វើឱ្យស្ថានភាពកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ គឺអាកាសធាតុក្តៅ និងស្ងួតដែលពាក់ព័ន្ធនឹងបាតុភូតអែលនីញ៉ូ។ លក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុបែបនេះធ្វើឱ្យព្រៃឈើងាយឆាបឆេះ និងបង្កើនហានិភ័យនៃការរាលដាលភ្លើង។ ជាមួយគ្នានេះ ខ្យល់ក៏អាចនាំផ្សែងអ័ព្ទឆ្លងកាត់ព្រំដែនទៅកាន់ប្រទេសជិតខាង ដែលបង្កជាបញ្ហាបរិស្ថាន និងសុខភាពសាធារណៈក្នុងតំបន់។

យោងតាមរបាយការណ៍របស់ទីភ្នាក់ងារព័ត៌មាន Reuters ផ្ទៃដីដែលរងការឆេះនៅប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ីក្នុងឆ្នាំនេះមានទំហំធំ ខណៈករណីជំងឺផ្លូវដង្ហើមនៅតំបន់មួយចំនួនក៏បានកើនឡើងគួរឱ្យព្រួយបារម្ភផងដែរ។ ផ្សែងអ័ព្ទមិនត្រឹមតែបង្កហានិភ័យដល់សុខភាពប្រជាពលរដ្ឋប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងរំខានដល់ការសិក្សារបស់សិស្សានុសិស្ស និងការធ្វើដំណើរតាមផ្លូវអាកាសទៀតផង។

ទោះបីជារដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌូណេស៊ីបានដាក់ពង្រាយកម្លាំងពន្លត់អគ្គិភ័យ និងប្រើប្រាស់យន្តហោះដើម្បីបង្កើតភ្លៀងសិប្បនិម្មិតក៏ដោយ ក៏ការគ្រប់គ្រង និងទប់ស្កាត់ភ្លើងឆេះព្រៃនៅតែជាបញ្ហាប្រឈមដ៏ធំ។ នេះដោយសារភាពស្ងួតអូសបន្លាយ និងភ្លើងដែលអាចបន្តឆេះរាលដាលនៅក្រោមផ្ទៃដី ជាពិសេសនៅតំបន់ព្រៃល្បាប់ ដែលធ្វើឱ្យការពន្លត់ភ្លើងកាន់តែមានភាពស្មុគស្មាញ។

ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ ប្រទេសសិង្ហបុរីកំពុងពិនិត្យលទ្ធភាពចាត់វិធានការតាមផ្លូវច្បាប់ចំពោះក្រុមហ៊ុនដែលមានភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា បានបង្កឱ្យមានភ្លើងឆេះព្រៃ ឬអនុញ្ញាតឱ្យសកម្មភាពបែបនេះកើតឡើង។ ចំណែកប្រទេសនានាក្នុងតំបន់ រួមទាំងម៉ាឡេស៊ី ក៏កំពុងជំរុញកិច្ចសហប្រតិបត្តិការដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាផ្សែងអ័ព្ទឆ្លងដែននេះផងដែរ។ ជាមួយគ្នានេះ អ្នកជំនាញសេដ្ឋកិច្ចម៉ាឡេស៊ីបានប៉ាន់ប្រមាណថា ផលប៉ះពាល់ពីផ្សែងអ័ព្ទបានធ្វើឱ្យប្រទេសនេះខាតបង់ថវិកាប្រមាណជាង១៥លានដុល្លារអាម៉េរិកក្នុងមួយថ្ងៃ។

អ្នកជំនាញបានលើកឡើងថា ការដោះស្រាយវិបត្តិផ្សែងអ័ព្ទឆ្លងដែននេះ មិនអាចពឹងផ្អែកតែលើការពន្លត់ភ្លើងជាបន្ទាន់នោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវការវិធានការរយៈពេលវែង រួមមានការទប់ស្កាត់ការដុតព្រៃ ការការពារនិងស្ដារតំបន់ព្រៃល្បាប់ ព្រមទាំងការពង្រឹងការអនុវត្តច្បាប់ឱ្យមានប្រសិទ្ធភាព។ វិធានការទាំងនេះមានសារៈសំខាន់ក្នុងការកាត់បន្ថយហានិភ័យ និងទប់ស្កាត់កុំឱ្យវិបត្តិផ្សែងអ័ព្ទកើតឡើងម្ដងហើយម្ដងទៀតនៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍។